Όχι άλλα Mαθηματικά! (ή η σημερινή όψη στο Γυμνάσιο Παραλίας)

Σέβομαι απόλυτα όλες τις επιστήμες. Από μικρή έτρεφα ιδιαίτερα μεγάλο σεβασμό και δέος ειδικά απέναντι σε αυτές τις επιστήμες που κατανοώ πολύ πιο δύσκολα. Όπως τα Μαθηματικά, τη Φυσική κ.α. Ποτέ δε φαντάζομουν λοιπόν ότι θα "αναγκαστώ" να γράψω ένα κείμενο με τόσο θυμό απέναντι στους αριθμούς και τα σύμβολα που τόσο θαυμάζω. 

Εδώ και κάποια χρόνια, σε πολλούς δρόμους και τοίχους της πόλης έχουν αποτυπωθεί με περισσή μαεστρία, θεωρήματα, συναρτήσεις, πράξεις και πλείστα γεωμετρικά σχήματα, μαζί με την πλήρη ανάλυση και επίλυση τους. Ταυτόχρονα, σε αυτά αναφέρονται τα ονόματα εκείνων που τα εμπνεύστηκαν, μαζί με χρονολογίες κλπ. 

Δεν αναφέρω το όνομα του συμπολίτη μας που τα σχεδίασε σε τοίχους και πεζόδρομους, γιατί δε θέλω να θεωρηθεί από κάποιον προσωπική επίθεση σε εκείνον, στο δημιουργό τους. Θα βρείτε εξάλλου πλείστα διθυραμβικά κείμενα στον τοπικό Τύπο και στα σάιτ, με φωτογραφίες και συνεντεύξεις που εξηγούν τα πάντα. Υπάρχουν όλα τα στοιχεία για το πώς, πότε, γιατί κλπ.

Το γεγονός όπως ότι πλέον από κάποιες μικρές πινελιές σε σημεία της Καλαμάτας, φτάσαμε να έχουμε ένα Γυμνάσιο Παραλίας τίγκα στη συνάρτηση και την υποτείνουσα, δεν μπορώ να το καταπιώ. 

Δεν μπορώ να καταλάβω πώς δόθηκε άδεια για μια συγκεκριμένης κατεύθυνσης παρέμβαση, η οποία δεν έχει καμία σχέση με την τέχνη. Όχι ότι η Γεωμετρία και τα Μαθηματικά δεν είναι μια τέχνη από μόνα τους, η τέχνη της ζωής της ίδιας θα έλεγε κανείς, αλλά δεν είναι εκεί η θέση τους. 

Δηλαδή χτυπάει κουδούνι, βγαίνουν τα παιδιά έξω να φύγει το μυαλό τους από το μάθημα και αντί να βλέπουν κάτι που θα χαλαρώνει τη σκέψη τους, τι αντικρίζουν; Μαθηματικά. Είναι τόσο ευχάριστα αυτά τα σύμβολα αυτά για την πλειοψηφία των μαθητών άραγε; Ακόμα και για εκείνους που έχουν κλίση στα φιλολογικά, στα αθλήματα ή στις τέχνες; Με ποιο τρόπο εκφράζει εκείνους τους άμπαλους στα νούμερα; 

Ανασύρω στη μνήμη μου τους εξωτερικούς χώρους του 1ου Γυμνασίου Καλαμάτας, όπου οι μαθητές πριν κάποια χρόνια μαζί με την καθηγήτρια τους - αν δε με απατά η μνήμη μου Μαργαρίτα Σταυράκη, είχαν κάνει σχέδια εμπνευσμένα από πολύ διάσημους πίνακες κορυφαίων ζωγράφων π.χ. Λίχτενστάιν . 

Που είναι η φιλοσοφία, που είναι η ποίηση, που είναι το γκράφιτι, ψήγματα των οποίων θα μπορούσαν να εκφράσουν τις εφηβικές ψυχές που τόσο απεγνωσμένα ζητούν να ακουστούν; 

Λεξ. Ας δίνατε ένα σπρέι σε πέντε παιδιά και ας  έγραφαν στίχους του καλλιτέχνη που τους εκφράζει τόσο πολύ τα τελευταία χρόνια. Ας ήταν γραμμένο το σχολείο με ρίμες του Λεξ. Χίλιες φορές πιο φιλικό θα φαινόταν.

Τα ίδια σχέδια άραγε υπάρχουν και στους εσωτερικούς διαδρόμους του σχολείου; Η έκφραση των ίδιων των μαθητών που βρίσκεται; Είναι μόνο για τα τετράδια και τα μπλοκ;

Όχι άλλα Μαθηματικά στο Παραλίας!