Στεφάνι από κοσμήματα… Πού κολλάει ο Εμπειρίκος;

Όταν πήγαινα γυμνάσιο ή λύκειο έγινε η πρώτη επαφή της γενιάς μας με τον υπερρεαλισμό του Εμπειρίκου. Ήταν ένα ποίημα στο μάθημα της Λογοτεχνίας, “Κείμενα” το λέγανε τότε. “Η ποίησις είναι ανάπτυξις στίλβοντος ποδηλάτου. Μέσα της όλοι μεγαλώνουμε”. Παραπάνω έλεγε το “Λίγα κοσμήματα στη χλόη”. Έτσι ξεκινούσε. Μου έμειναν αυτά τα κοσμήματα στη χλόη, μέχρι σήμερα.

Έτσι και με αφορμή τα Χριστούγεννα, σας πάω σήμερα ένα ταξίδι στις σκέψεις για τις γιορτές, στις στιγμές και φυσικά στην ποίηση. 

Φαντάζομαι πάντα μια πλούσια κυρία να ρίχνει τα πανάκριβα διαμάντια της στο χορτάρι, στο φρεσκοποτισμένο γρασίδι, και αυτά να δίνουν στις στάλες του νερού λίγα από τα λαμπερά χρώματα τους. Φαντάζομαι να γυαλίζει το παχύ ασήμι από την υγρασία. Είναι ωραία εικόνα, με χαλαρώνει. Φέτος τα Χριστούγεννα, είπα να της δώσω εικόνα.

Έπιασα κι έπλεξα ένα στεφάνι. Διττό αντικείμενο. Πότε δείχνει τη χαρά, πότε τη λύπη και την απόγνωση. Ένας κύκλος, κάτι αρχίζει και κάτι ολοκληρώνεται. Ας πάρουμε την αισιόδοξη μορφή του: το χριστουγεννιάτικο στεφάνι που είναι χρωματιστό, συμβολίζει τη χαρά και την προσμονή της νέας χρονιάς. 

Του έβαλα μικρές μπαλίτσες, χρωματιστά στολίδια. Παλιά κοσμήματα. Ψεύτικα, αληθινά, ημιπολύτιμους λίθους, ξεμονεμένα σκουλαρίκια, μενταγιόν που δεν ταίριαξαν, πλουμίδια που φάνηκαν φτωχά πάνω στους ακριβούς λαιμούς μας. 

Νάτα τα δικά μου “κοσμήματα στη χλόη”. Η χλόη είναι ψεύτικη, πλαστική, αλλά τα μπιζού κάποτε ήταν όντως δώρα καρδιάς. Τα έβαλα πάνω στα κλαριά, να μοιάζουν σαν πολύτιμες στιγμές του παρελθόντος, ικανές να μεταφερθούν και στην νέα χρονιά που μόλις ξεμύτισε. 

Μα μπαίνει ένας Ανδρέας Εμπειρίκος πάνω σε ένα καρφί; Μπαίνει παντού ένας Εμπειρίκος και κάθε ένας ποιητής, Έλληνας ή ξένος. Αρκεί ένας του στίχος, για να μας καθορίσει. Να μας δώσει έμπνευση, ώθηση για να βγάλουμε τη χρονιά ή και τη μέρα κάποιες φορές. 

Καλή χρονιά φίλοι αναγνώστες…

Εμπειρίκος στεφάνι... 2026