Φατσούλες - καρδούλες αυτή η μάστιγα

Είμαι χαρούμενη. Είμαι συγκινημένη στην τοποθεσία παιδότοπος. Είμαι γεμάτη γιατί βάπτισα το παιδί μου και αυτό πήρε την ευλογία του Κυρίου (γιατί αυτό ήθελα εγώ). Είμαι αγχωμενη γιατί το πήγα για εξετάσεις. Έχει γενέθλια το ανηψακι μου και μόλις φύσηξε την τούρτα.

Τα δέχομαι όλα αυτά. Τη δέχομαι την εξωτερίκευση. Είναι ανθρώπινα συναισθήματα και κάποιοι άνθρωποι νιώθουν την ανάγκη να τα μοιραστούν. Έχουν αγωνίες και θέλουν να τις μοιραστούν με τους διαδικτυακούς τους φίλους. Ίσως αυτό τους κανει να νιώθουν καλύτερα.

Εκτός αν είσαι ειδικός σε ζητήματα κοινωνικά, οικογενειακά η προσωπικά (ψυχολόγος, κοινωνικός λειτουργός κλπ.) δεν μπορώ να καταλάβω από πού προκύπτει η τόση σιγουριά του να εκφράσεις τις προσωπικές σου πεποιθήσεις για τα όσα βιώνεις.

Αν είναι στο πλαίσιο του χαβαλε, είναι θεμιτό, σε όλα τα άλλα σοβαροφανή, θα έλεγα ότι θέλει μεγάλη κρισαρα από μέρους μας.

Δέχομαι όλες τις ανάγκες του εκάστοτε ατόμου να εκφραστεί. Είναι δικαίωμα του.

Τις φατσούλες και τα εμοτζι στις φωτό με τα ανήλικα ποιος τους έχει καρφώσει στο μυαλό ότι πρέπει να τις βάζουν;

Σε τι προστατεύει ένα άτομο μικρής ηλικίας, που δεν έχει το ίδιο λογαριασμούς στα σοσιαλ, η έκθεση "δες με / αλλά μη με βλέπεις κιόλας γιατί θα πάρεις τη φάτσα μου και θα τη δώσεις στο dark web, βορρά στους παιδοφιλους";

Φοβάμαι ότι οι καρδούλες, φατσούλες και φατσακια καλύπτουν την φοβία που έχουν πολλοί άνθρωποι που αρχικά μισούσαν το διαδίκτυο και μετά ανακάλυψαν ότι δεν μπορούν να ζουν χωρίς αυτό. Μου θυμίζει την παλιά θεωρία ότι "μπορείς να χρησιμοποιείς φούρνο μικροκυμάτων αλλά πρέπει να είσαι στο δίπλα δωμάτιο γιατί βγάζει ραδιενέργεια". Μου επαναφέρει στη μνήμη την τακτική του "ρίχνω το παιδί στη θάλασσα για να μάθει να επιπλέει, για να ξεπεράσει το φόβο του, πόσο πια δε θα μπαίνει στο νερό;".