Ο δικός μας "Νικάκης"...

“Ει καπετάνιε, θέλεις ένα ναύτη ακόμα”; Αυτό το τραγούδι μου καρφώθηκε στο μυαλό όταν πέρυσι το καλοκαίρι έκανα το μετέωρο βήμα να ανέβω στη βάρκα μας, την αγαπημένη μας “Ιωάννα”, στο γραφικό λιμανάκι της Φοινικούντας.

Η φωνή του Καζαντζίδη, - “πέλαγο” που τη χαρακτηρίζει και ο Κραουνάκης - απευθυνόταν στο Θεό, που εκείνη την ώρα μας κοίταζε από ψηλά πίσω από τα χουχουλιάρικα σύννεφα. Προφανώς σκεφτόμουν ότι ήθελε ένα ναύτη ακόμα στο μαγικό και ταξιδιάρικο πλήρωμα του με τους λαϊκούς αγίους. Ένα πλήρωμα - συνομοταξία από αγίους, σαν και αυτούς της Αρλέτας.

Τον ήθελε λοιπόν ο Καπετάνιος από ψηλά και μας τον πήρε από την ολιγομελή παρέα μας. Ποιος ήταν αυτός ο ναύτης; Ο Νίκος Τσώνης, ο “Νικάκης” της Φοινικούντας, μια αγαπητή μορφή, ένας ευγενικός και καλοσυνάτος άνθρωπος που απολάμβανε τις βάρκες, τα ταξίδια, το ψάρεμα και τις κουβέντες.

Ασθένησε βαριά τα τελευταία χρόνια, ταλαιπωρήθηκε από τα ερωτηματικά σχετικά με την πανδημία του κόβιντ, μπαλατζάριζε επικίνδυνα ανάμεσα στο γέλιο και στο δάκρυ.

Ήταν πολύ περήφανος, δεν ήθελε να υποχρεώνεται σε κανέναν. Ντρεπόταν να του κάνεις δώρα, ακόμα κι αν ήταν κάτι μικρό και αστείο. Φιλότιμος πάντα, χαιρόταν να σε επισκέπτεται με ένα πιάτο φρέσκα σύκα, ή αυγά από τις κότες του. “Τα σύκα του Νικάκη”, τα αυγά από τον “κύριο το Νίκο” ήταν ένα σύνηθες φίλεμα, όπως αυτά τα παλιά που κάνουν στα χωριά και που σε γεμίζουν χαμόγελο και γεύση.

Τα καλοκαίρια συνέχισαν να έρχονται και μετά το φευγιό του δικού μας “καπετάνιου”, οι βάρκες συνέχισαν να αρμενίζουν, χωρίς όμως την πινελιά του Νικάκη. Πόσο χαρούμενος ήταν όταν είχαμε αγοράσει την “Ιωάννα” μας! Την έκανε λευκή και γαλάζια, έλεγε ότι θα μας βάλει μέσα στρώματα για να κοιμόμαστε. Πήγαινε και την έπλενε όταν ήταν να πάμε βόλτα.

Εύχομαι να βλέπει τη θάλασσα της Φοινικούντας από το σημείο στο οποίο αναπαύεται και να ήξερε πόσο τον αγαπήσαμε όσο ζούσε.

“Ολα κύριε Νίκο είναι εδώ”.

Υ.γ.: Οι στίχοι του “Έι καπετάνιε” είναι της Σώτιας Τσώτου. Για εκείνη θα σας μιλήσω σε άλλο κείμενο.

Το “Όλα κύριε Νίκο είναι εδώ” είναι στίχος του Γιώργου Ανδρέου από το “Γράμμα στον κύριο Νίκο Γκάτσο”.