Αντίο κ. Βάσω Βλαχοδημήτρη - Κωνσταντούρου

Πλήρης ημερών έφυγε σήμερα το μεσημέρι από τη ζωή η Βάσω Βλαχοδημήτρη, σύζυγος του ποιητή - στοχαστή Θοδωρή Βλαχοδημήτρη από το Σουληνάρι Πυλίας. 

Η Βάσω Βλαχοδημήτρη - Κωνσταντούρου καταγόταν από την Πύλο από την πλευρά της μητέρας της (Πιερρακάκη) και από την Αρκαδία από την πλευρά του πατέρα της, που ήταν δάσκαλος. 

Γεννήθηκε το 1928 στην Πύλο όπου και έζησε με την οικογένεια της. Είχε κάνει σπουδές στην Ανωτάτη Εμπορική και είχε ζήσει στην Αθήνα και για πολλά χρόνια στο Αμβούργο της Γερμανίας, μαζί με τον σύζυγό της, όπου και δίδασκαν. Είχαν ένα γιο, τον Πάνο Βλαχοδημήτρη, που έχασαν σε νεαρή ηλικία.

Για αρκετά χρόνια καθιέρωσε τα “Βραβεία Θοδωρή και Πάνου Βλαχοδημήτρη” για τους μαθητές με τις υψηλότερες βαθμολογίες από τα σχολεία του Δήμου Πύλου - Νέστορος. Τα σχολεία της περιοχής συχνά έκαναν εργασίες πάνω στο έργο του Μεσσήνιου συγγραφέα - φιλοσόφου, ο οποίος πάντα υπερασπιζόταν τις αρχές της ειρήνης, της δικαιοσύνης και της ανθρωπιάς. 

Μετά το θάνατο του, η Βάσω Κωνσταντούρου δώρισε το μεγαλύτερο μέρος της βιβλιοθήκης του αγωνιστή καθηγητή Βλαχοδημήτρη στο Δήμο Πύλου - Νέστορος. Πρόκειται για μια μεγαλειώδη δωρεά περίπου 4.500 τόμων από πολυάριθμα επιστημονικά πεδία και είδη γραφής. Στεγάζεται μέχρι και σήμερα στην Οικία Τσικλητήρα. 

Η “κ. Βάσω” της Πύλου, ήταν ένας άνθρωπος δοτικός, ευαίσθητος και δίκαιος. Ως τα βαθιά γεράματα αγαπούσε το διάβασμα και τις κουβέντες με τους αγαπημένους της ανθρώπους. Ενδιαφερόταν πάντα για τα γεγονότα που συμβαίνουν σε όλο τον κόσμο, για τις ειδήσεις και τις κοινωνικές εξελίξεις. 

Πίσω της αφήνει πολλούς φίλους που την αγάπησαν βαθιά, καθώς και τα ανήψια της Γιάννη Σαμέλη και Νικόλ Καρλή. 

Ο Θοδωρής Βλαχοδημήτρης γεννήθηκε στο Σουληνάρι, στις 27 Δεκεμβρίου 1925 από φτωχούς αγρότες γονείς. Απόφοιτος του Γυμνασίου Πύλου, σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Γνώριζε Αρχαία Ελληνικά, Λατινικά, Ιταλικά, Ισπανικά, Γαλλικά, Γερμανικά και Αγγλικά. Κατά την διάρκεια της Κατοχής – μαθητής ακόμα – πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση (στο τμήμα διαφώτισης του στελεχικού συγκροτήματος της ΕΠΟΝ). Tον Ιούλιο του 1948, δευτεροετής φοιτητής, συλλαμβάνεται από την Ασφάλεια και εκτοπίζεται ως επικίνδυνος για την Δημόσια Τάξη στο Μούδρο Λήμνου. Τον Μάρτιο του 1949, πριν κλείσει ακόμα ο πρώτος χρόνος της εξορίας, επιστρατεύεται η στρατολογική του κλάση. Καθώς ο Εμφύλιος μαίνεται, τον συγκεντρώνουν μαζί με άλλους εξόριστους της ίδιας κατηγορίας από άλλα νησιά και τους κατεβάζουν στη Μακρόνησο. Εργάστηκε – υπότροφος του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών – στο Γλωσσολογικό Σπουδαστήριο του Πανεπιστημίου της Αθήνας ως επιστημονικός συνεργάτης/ερευνητής μέχρι και τις 31 Δεκεμβρίου 1967. Παραιτήθηκε λόγω της δικτατορίας και κατέφυγε αυτοεξόριστος στο Αμβούργο, όπου έζησε και έδρασε επί 37 ολόκληρα χρόνια. Πέθανε στην Αθήνα στις 29 Ιουλίου 2005 και αναπαύεται στη γενέτειρα γη.

Του απονεμήθηκαν δύο τιμητικά διπλώματα, ένα από το International Biographical Center, Cambridge, England 1981 και το δεύτερο από την Pan-Messenian Federation of USA and Canada 1991 “δια την πνευματικήν, πολιτιστικήν και κοινωνικήν αυτού προσφοράν”.

Η Ελληνική Πολιτεία του απένειμε τιμητική ισόβια σύνταξη για σημαντικές υπηρεσίες στη λογοτεχνία και γιατί ως “διαπρεπής κλασικός φιλόλογος τιμά τα Ελληνικά Γράμματα στο Εξωτερικό”.

Στο Σουληνάρι υπάρχει μέχρι σήμερα η προτομή του στην πλατεία του χωριού, η οποία φιλοτεχνήθηκε από τον Πραξιτέλη Τζανουλίνο και τοποθετήθηκε από την Ομάδα Φίλων του Θοδωρή Βλαχοδημήτρη και με τη συμμετοχή στα εγκαίνια από το Δήμο Πύλου - Νέστορος. 

Σας ευχαριστούμε για όλα κ. Βάσω της Πύλου... κ. Βάσω μας. Ώρα να συναντήσετε τους αγαπημένους σας...