"Protester" το νέο έργο της Ναυσικάς Πέππα - Τριαντάρη

Επαναστάτες ή μή, επαναστάτες χωρίς αιτία, μοναχικούς επαναστάτες, αλλά και με συμμάχους, όλους τους παραπάνω και όλους εμάς γενικότερα θα ενώσει κάτω από τα χορευτικά της φτερά αυτή την Παρασκευή και το Σάββατο η Ναυσικά Πέππα - Τριαντάρη με αφορμή τη νέα παράσταση της “Protester”. Το νέο έργο ανεβαίνει για δύο βράδια, την Παρασκευή 28 και Σάββατο 29 Νοεμβρίου στις 9.15 μ.μ. στο Αμφιθέατρο Φιλαρμονικής Καλαμάτας. 

Όπως γίνεται φανερό και από την πανέξυπνη αφίσα, η χορογραφία της δημιουργού θα ξυπνήσει πολλές σκέψεις και συναισθήματα, βάζοντας μας έτσι ακόμα πιο βαθιά στο μαγικό κόσμο του χορού. 

Η προπώληση γίνεται στο βιβλιοπωλείο “Βιβλιόπολις” ως την Παρασκευή στις 12 μ., καθώς και στην είσοδο του θεάτρου μισή ώρα πριν την έναρξη (η ώρα έναρξης τηρείται ακριβώς).

Λίγα λόγια για το έργο:

Το έργο αυτό είναι μία σπουδή επάνω στην έννοια και την πράξη της επανάστασης. Ένας άνθρωπος μόνος του, ανάμεσα σε χιλιάδες σαν κι αυτόν, έχει αποφασίσει να δηλώσει την αντίθεσή του απέναντι σε πράγματα και καταστάσεις πολύ μεγαλύτερα από τον ίδιο, που ελέγχουν τη ζωή του χωρίς να είχε ποτέ πραγματική επιλογή γι' αυτό. Στέκεται με το σώμα του και τη φωνή του ως μόνο όπλο ενάντια στην κατάφωρη αδικία, διαφθορά και διαπλοκή που κατακλύζει το σύνολο του συστήματος μέσα στο οποίο ζει κι ο ίδιος και μέσω του οποίου καλείται να επιβιώνει. Τα σώματα δίπλα δίπλα γίνονται πολλά, οι φωνές ενώνονται σε μία, το συλλογικό συναίσθημα γιγαντώνεται. Σημαίνει, όμως, πραγματικά κάτι αυτό; Είναι το συναίσθημα ο δρόμος; Είναι αρκετό για να αλλάξει το σύστημα που, πλέον, έχει δική του υπόσταση και τη δική του εντελώς βούληση;

Και πώς, αλήθεια, το ίδιο το σύστημα αντιλαμβάνεται την εικόνα ενός διαδηλωτή; Και, άρα, πολλών; Μήπως, άραγε, έχει προβλέψει ακριβώς την ύπαρξή τους και τον τρόπο δράσης τους;

Αυτό το έργο είναι μία χοροθεατρική σόλο παράσταση που αφηγείται την ψυχική κατάσταση ενός μόνου διαδηλωτή ανάμεσα στους πολλούς. Γιατί έφτασε ως εκεί, πώς βιώνει όλη την εμπειρία και τι του μένει ως μνήμη από την ωμή σύγκρουση με την πραγματικότητα που τον περιβάλλει.

- Και πάλι, λοιπόν, στην Καλαμάτα με νέο έργο. Σκέψεις, συναισθήματα για την παράσταση εδώ, μετά την πρεμιέρα στα Τρίκαλα;

“Νιώθω μεγάλη χαρά κατά βάθος, μεγάλη ανυπομονησία να μοιραστώ με τους φίλους της πόλης που μεγάλωσα τη νέα μου δουλειά (που έχω αγαπήσει πολύ) και αρκετά μεγάλη περηφάνια που τα κατάφερα και φέτος (γιατί δεν είναι καθόλου δεδομένο). Λέω “κατά βάθος” γιατί κυριαρχεί η αθροισμένη κούραση τόσων μηνών δουλειάς και της έντασης της πρεμιέρας στα Τρίκαλα, η οποία πήγε πάρα πολύ καλά και νομίζω δεν ξέρω ακόμα πώς να διαχειριστώ σωστά αυτόν τον απόηχο. Έχω και άγχος, φυσικά, αρκετό. Αλλά μάλλον είναι το εποικοδομητικό άγχος, αυτό που σε κάνει να τολμάς. Αυτό που πάντα σκέφτομαι όταν έρχομαι στην Καλαμάτα και με βοηθάει να διαχειρίζομαι το άγχος, είναι ότι θα δω αγαπημένα πρόσωπα που εδώ και χρόνια με έχουν δεχτεί και αγκαλιάσει ως καλλιτέχνη και ως Ναυσικά κι έτσι υπάρχει μία προσμονή που μοιάζει με την προσμονή που έχει κάποιος όταν επιστρέφει στο πατρικό του μετά από πολύ καιρό. Μια άλλη βασική σκέψη που έχω ερχόμενη είναι “τι κάνω η τρελή;”, γιατί πραγματικά δε νομίζω ότι εύκολα φαντάζεται κανείς πόσο δύσκολο είναι όλο αυτό και πόση κούραση κρύβει (κούραση όλων των ειδών ταυτόχρονα), μία κούραση που εγώ η ίδια απαξίωνα για πολύ μεγάλο διάστημα νομίζοντας ότι “εντάξει μωρέ και τι κάνω;”, αλλά πρέπει να δεχτώ ότι δεν είναι καθόλου έτσι. Έρχομαι με τεράστια χαρά. Η Καλαμάτα είναι το σπίτι μου και η χαρά που πηγαίνει πακέτο με αυτό είναι αναντικατάστατη, υπέρογκη και δυσβάσταχτη σχεδόν ορισμένες φορές, σαν να μην έχω αρκετή καρδιά να την αντέξω. Και, φυσικά, όταν λέω ότι η Καλαμάτα είναι το σπίτι μου, πρώτα από όλα εννοώ όντως, στην κυριολεξία, το σπίτι μου και τους γονείς μου. Μετά όλα τα γύρω γύρω. Τη θάλασσα, τον ουρανό, το φως, τη μυρωδιά, τις παιδικές μνήμες στις αίθουσες του Ωδείου (μνήμες που είναι μέσα μου ανοιχτές σαν λουλούδια), κάποια (λίγα) μαγαζιά που υπάρχουν ακόμα και κάποιους ανθρώπους μου”.

- Θα δούμε στη σκηνή όσα έχει να μας πει με το σώμα του ένας μοναχικός διαδηλωτής. Πιστεύεις ότι υπάρχουν αρκετοί συνάνθρωποί μας που θα ταυτιστούν με το θέμα;

“Πιστεύω πως ναι. Αν κρίνω κι από την ανταπόκριση που έλαβε το έργο στην πρεμιέρα στα Τρίκαλα. Παρόλα αυτά, τολμώ να πω ότι δε με απασχολεί τόσο να ταυτιστεί ο κόσμος με το θέμα, όσο αντιθέτως να αποστασιοποιηθεί και να το δει λίγο λιγότερο προσωπικά. Διότι όταν βλέπουμε κάτι πολύ προσωπικά (όταν ταυτιζόμαστε, αν θες) είναι αδύνατον να δραστηριοποιηθούμε με όλη μας τη δύναμη, καθώς απλώς επαναπαυόμαστε στο γεγονός ότι ταυτιστήκαμε και ότι νιώσαμε κάτι. Ωραία. Και μετά; Εγώ έτσι το βλέπω. Όταν κάτι μας αφορά προσωπικά πολύ έντονα, μας βάζει εξ ορισμού σε μία θέση από την οποία κινούμαστε πολύ περιορισμένα, έχουμε πολύ κοντόφθαλμη θέα και πολύ μικρού βεληνεκούς δύναμη. Πιστεύω πως πρέπει, επιτέλους, να απεμπλακούμε από το συναίσθημα (της αδικίας, του θύματος, της απελπισίας όπως θες πες το), να δεχτούμε ότι αυτό που είναι είναι (για όποιους λόγους είναι), it is what it is, χωρίς να απορούμε ή να ζητάμε συνεχώς εξηγήσεις και να αξιοποιήσουμε τη δύναμη και τη συγκέντρωσή μας ώστε να κάνουμε πραγματικά κάτι. Η πολλή “ακαδημαϊκοποίηση” (δική μου λέξη, ελπίζω να βγαίνει το νόημα που έχω στο μυαλό μου) ναι μεν καλλιεργεί τα μυαλά, αλλά από ένα όριο και πάνω κάνει πολύ μαλθακή τη θέληση”.

- Πώς προέκυψε αυτό το συγκεκριμένο έργο; Μπορεί να υποθέσει κανείς ότι το “πυροδότησε” το ζήτημα των Τεμπών;

“Ναι, μπορεί να το υποθέσει κανείς με μεγάλη ασφάλεια. Προέκυψε από την περίοδο της μεγάλης πορείας στην Αθήνα και από την περίοδο που ακολούθησε που έβλεπα ό,τι έβλεπα και άκουγα ό,τι άκουγα (αυτά δηλαδή που βλέπουμε και ακούμε όλοι όσοι δεν παρακολουθούμε αποκλειστικά και μόνο τηλεόραση). Προέκυψε από ένα τεράστιο κύμα απελπισίας που με κατέκλυσε για μέρες και νύχτες, έχοντας χάσει μέχρι και τον ύπνο μου. Προέκυψε από τις ελπίδες που εναπόθεσα στο πλήθος του κόσμου που μαζευτήκαμε, όπου ζει ο καθένας, και το πώς, τον επόμενο καιρό, τις παρακολούθησα να σκορπίζονται σαν καπνός για ακόμη μία φορά. Και, όπως πάντα, δεν κατάλαβα πώς έφτασα από αυτό σε ένα νέο έργο πάλι. Αυτό παραμένει μυστήριο”. 

- Έχω την εντύπωση, μέσα από το σύνολο των έργων σου - ότι είσαι φύσει αισιόδοξη. Δηλαδή νομίζω πως δεν υπάρχει περίπτωση μέσα από τη δουλειά σου ο καθένας να μην μπορεί να εντοπίσει ένα κρυφό ή και φανερό πολλές φορές χαμόγελο. Πώς το καταφέρνεις αυτό, μέσα στο κλίμα “διαπλοκής και διαφθοράς” στο οποίο ζούμε – και στο οποίο αναφέρεσαι στο δελτίο τύπου;

“Έχει πολλή πλάκα γιατί μόλις στην προηγούμενη απάντηση μιλώ για τις ελπίδες που έγιναν καπνός. Παρόλα αυτά, νομίζω πως έχεις δίκιο. Ναι, είμαι φύσει αισιόδοξη, με έναν τρόπο πολύ αντιφατικό ίσως ή καλύτερα, αταξινόμητο. Δηλαδή, όσο περισσότερο απελπίζομαι, τόσο πιο πολλή δύναμη παίρνω να ελπίσω ξανά. Σαν να μην πιστεύω ακριβώς στην ελπίδα έτσι από μόνη της. Πιστεύω ότι η πραγματική ευτυχία έρχεται με τη δράση και η δράση έρχεται μόνο όταν δεν νιώθει κάποιος ότι υπάρχει ελπίδα, μόνο τότε. Προσοχή στη διατύπωσή μου: “μόνο όταν δεν νιώθει κάποιος ότι υπάρχει ελπίδα”, όχι “μόνο όταν νιώθει κάποιος ότι δεν υπάρχει ελπίδα”. Είναι πολύ σημαντική λεπτή διαφορά.

Όσο ελπίζει, βαυκαλίζεται χωρίς καν να συμμετέχει στη ζωή του την ίδια και νομίζει ότι έχει μια πολύ όμορφη ζωή, χωρίς όμως αυτή να έχει βάση. Η δράση είναι η βάση. Η κίνηση. Για ακόμα μία φορά θα πω και θα τονίσω, κυρίως η ψυχική κίνηση. Αυτό το “όλα θα πάνε καλά” είναι τεράστιο ψέμα. Τίποτα δε θα πάει καλά τελικά, γιατί η βιολογία η ίδια είναι έτσι φτιαγμένη για να υπάρχουν συνεχώς πράγματα που δεν πηγαίνουν καλά. Ώστε για λίγο να πηγαίνουν καλά κάποια άλλα. Και όλα αυτά σε κύκλο. Πολύ βατό παράδειγμα, το ζαρκάδι που το τρώει το λιοντάρι δε νομίζω να νιώθει ιδιαίτερα καλά όταν μασιέται από τα σαγόνια του θηρίου, κάτι δεν πηγαίνει πολύ καλά στη ζωή του θα λέγαμε, αλλά κάτι πηγαίνει πολύ καλά για το λιοντάρι. Βρήκε να φάει. Όταν έχουμε μανία να πηγαίνουν όλα καλά συνέχεια και πιστεύουμε ότι αν δεν πηγαίνουν καλά είναι προσωπική μας αποτυχία, πέραν του ότι αυτή η αντίληψη είναι άκρως εγωκεντρική και ψωνισμένη, τότε δεν έχουμε καμία δύναμη να τα κάνουμε να πηγαίνουν καλύτερα. Λέμε ένα “απέτυχα, είμαι αποτυχημένος, δεν μπορώ να κάνω τίποτα” και ξεμπερδέψαμε. Πάλι στην ακινησία. Και, φυσικά, αυτό είναι πολύ βολικό. Ανέξοδο. Δίχως κόπο.

Επομένως, αν το καταφέρνω κάπως αυτό το κρυφό ή και φανερό χαμόγελο στο οποίο αναφέρεσαι τόσο ωραία, είναι από το βαθύ μου ένστικτο ότι πίσω από τη γκρίνια, την αυτολύπηση, τη μιζέρια και όλα αυτά τα κακά που μας έχουν βρει (ή που τα έχουμε εφεύρει) μας περιμένει η πραγματική, ουσιαστική ζωή. Η οποία δε θα φανερωθεί ποτέ αν δε χαμογελάσουμε στη γκρίνια, την αυτολύπηση, τη μιζέρια και όλα αυτά τα κακά, που έχουν γιγαντωθεί επειδή τους δώσαμε σημασία ή επειδή απλώς έγιναν (καθόλου τυχαία) της μόδας. Ένα χαμόγελο τα κάνει να νιώθουν τεράστια αμηχανία. Και αυτό είναι το μυστικό κατά την ταπεινή μου γνώμη. Το αληθινό χιούμορ, το γνήσιο. Όχι τα δήθεν αστειάκια που κρύβουν μέσα τους ειρωνεία και κριτική και κατασκευάζονται προς εντυπωσιασμό ή άμυνα”.

- Κοιτώντας πίσω, βλέπεις με διαφορετικό βλέμμα τα έργα που έχεις παρουσιάσει; Εννοώ, αν τα ανέβαζες εκ νέου, θα έκανες ενδεχομένως κάποιες παρεμβάσεις;

“Σίγουρα τα βλέπω με διαφορετικό βλέμμα, όσο πιο μακριά είναι ένα έργο χρονικά, τόσο πιο πολύ μπορώ να το δω ως παρατηρητής και όχι ως δημιουργός. Παρεμβάσεις αν τα ανέβαζα εκ νέου μάλλον δε θα έκανα γιατί τότε θα έπαυαν να είναι τα έργα που δημιουργήθηκαν για τους λόγους που δημιουργήθηκαν. Προτιμώ να φτιάξω ένα νέο έργο, παρά να κάνω παρεμβάσεις σε ένα παλιό. Νιώθω σαν να το προσβάλω κατά κάποιον τρόπο, σαν να το μειώνω”.

- Αισθάνεσαι μια διαφορετική ωριμότητα σε κάθε έργο σου, όσο περνούν τα χρόνια; Ή νιώθεις πάντα το παιδί, η έφηβη που ξεκίνησε με τόσο πάθος να χορεύει εδώ, στην Καλαμάτα;

“Σίγουρα αισθάνομαι διαφορετικά, δεν ξέρω αν αυτό το διαφορετικό που νιώθω είναι ωριμότητα. Ίσως. Πάντως δε νιώθω πια αυτή την απόλυτη ανάγκη να χορεύω όπως ένιωθα μικρή που ήταν το ναρκωτικό μου. Αν δε χόρευα δεν ήξερα ποια είμαι σχεδόν. Αυτό είναι παράνοια. Κανονικά δε θα έπρεπε να έχουμε ανάγκη τίποτα εξωγενές για να είμαστε καλά. Θα πει κανείς ότι ο χορός δεν είναι εξωγενής. Είναι, όταν τον κάνεις επαγγελματικά. Δεν είναι μία νορμάλ ποσότητα κίνησης, είναι μονομανία. Τώρα όταν το κάνω το κάνω επειδή το επιλέγω. Δε με επιλέγει αυτό. Είναι πολύ πιο ωραίο έτσι. Πολύ πιο ουσιαστικό”. 

- Αν αποφάσιζες να οργανώσεις αυτόν τον καιρό μια διαδήλωση, με ποιο θέμα θα ήταν σχετική, όσον αφορά την καθημερινότητά μας, αλλά και την τέχνη;

“Θα διαδήλωνα εναντίον της βιντεοσκόπησης και φωτογράφισης της παραμικρής προσωπικής στιγμής που έχει γίνει η νόρμα και οι άνθρωποι νιώθουν ότι είναι ζωντανοί μόνο όταν βλέπουν το είδωλό τους ψηφιακά. Αν δεν υπάρχει το ψηφιακό είδωλό τους αποφορτίζονται όπως οι συσκευές τους, δεν υπάρχουν καν. Δεν έχω κάτι να με τρομάζει περισσότερο. Όσο για την τέχνη θα διαδήλωνα εναντίον της διττής τάσης που έχει αποκτήσει να έχει είτε αισθητική tik tok με μηδενική καλλιτεχνική εργασία και έρευνα και από ανθρώπους με μηδενική παιδεία είτε να έχει την αισθητική της υπερπαραγωγής από ανθρώπους με σπουδές μεν, με χρήματα στη διάθεσή τους, με όλα, αλλά που δεν έχουν τίποτα να πουν βασικά και λειτουργούν με σκοπό απλώς να χειραγωγήσουν τις αισθήσεις του θεατή και να κάνουν επίκληση στο συναίσθημα με δόλιους τρόπους κάνοντας τον θεατή ουσιαστικά υποχείριο και όχι συμμέτοχο, για να εξασφαλίσουν και την επόμενη επιχορήγηση. Μετατρέποντας έτσι την τέχνη σε μηχανή του κιμά.

Θα διαδήλωνα για όλα αυτά μέχρι τελικής πτώσης”.

Συντελεστές:

Σύλληψη - χορογραφία - ερμηνεία: Ναυσικά Πέππα - Τριαντάρη, μουσική επιμέλεια: Ναυσικά Πέππα - Τριαντάρη, μίξη ήχου και ηχογράφηση αποσπάσματος του Ρ.Μ.Ρίλκε: Αλέξανδρος Μπεκ, πρωτότυπη μελοποίηση του ποιήματος με τίτλο “Ελευθερία έκφρασης" του Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι που ερμηνεύεται live: Ισμήνη Μπεκ, γραφιστική επιμέλεια: Σοφία Μπράιλα

Τα εισιτήρια κοστίζουν 10 ευρώ, η προπώληση γίνεται στο βιβλιοπωλείο “Βιβλιόπολις” ως την Παρασκευή 28 Νοεμβρίου στις 12 το μεσημέρι. Εισιτήρια θα υπάρχουν και στο θέατρο μισή ώρα πριν την έναρξη. Το έργο διαρκεί 35 λεπτά.

Μεγάλοι χορηγοί:

Φαρμακείο Άννα Μαύρου - Παύλος Μπουζιάνης, Μαγειρείον “Βερσαλλίες”, “Kalamata Art Rooms”, “Cannawitch”, 

“The Hood_doggie stylez grooming”, Χρηστέα Diesel. Χορηγοί:

Οινοπαντοπωλείον “Χρυσομάλλη”, “Στο κύμα”, “Μάμρα” Ρακομπυραρείον, “Makers” Coffee & Sandwich Shop, Σουβλάκια “Ο Τζίμης”, Οπτικά Τσάμη, “COCO-MAT” Καλαμάτα, “Παράθυρο στον ήλιο”. Υποστηρικτές: Κτήμα Γκότση, “Mani Brewery”, “Vanessa’s” κόμμωση, “Tζίτζικας”, Φροντιστήριο “Πρίσμα”, Ντάκουρης Γιάννης Λογιστικές και ασφαλιστικές υπηρεσίες, “Φλέρτ”. 

Χορηγός επικοινωνίας: Κανάλι 1 Καλαμάτας. Με την υποστήριξη της “Mission Art” AMKE (χωρίς την οποία επίσης δεν υπάρχει παράσταση).

Βιογραφικό:

• Η Ναυσικά Πέππα-Τριαντάρη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1986 και μεγάλωσε στην Καλαμάτα. Είναι απόφοιτη Κρατικής Σχολής Ορχηστικής Τέχνης (ΚΣΟΤ) (2007), με συνέχεια των σπουδών της στο De Theaterschool του Άμστερνταμ στο τμήμα MTD (Modern Theatre Dance) (2008-2009). Finalist του P.A.R.T.S (Performing Art Research and Training Studios) στις Βρυξέλλες (2005).

• Έχει παρακουθήσει σεμινάρια με τους: Lisa Race, David Dorfman, Keren Levi, David Zambrano, Debora Saxon, Trisha Brown, Ted Stoffer, Emio Greco’s “Double Skin Double Mind”, Linda Kapetanea, Josef Frucek, Giannis Mandafounis, Stella Zannou, Hofesh Shechter, Anne Tereza de Keersmaeker, Jasmine Vardimon κ.ά.

• Ως χορεύτρια και performer έχει συνεργαστεί με τους: Hellenic Dance Company (με την παράσταση “War” σε Αθήνα και Βρυξέλλες), Στέλλα Ζάννου (Smack Dance Company με την παράσταση «2 στα 4», Αθήνα), Φαίδρα Σούτου (Trout Physical Theatre με την παράσταση Trainspotting – διασκευή της ομώνυμης ταινίας, Αθήνα), Kenzo Kusuda (με την παράσταση Abyss in Wonderland, Amsterdam), Sine Qua Non (Διεθνές Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου και Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας με την «Πετρόσουπα» σε μουσική Στάθη Γυφτάκη), Ορχήστρα των Χρωμάτων (στο Ίδρυμα Μελίνα Μερκούρη με παραστάσεις για τρεις συνεχείς χρονιές σε συνεργασία με Σπύρο Σακκά, Γιάννη Φέρτη, Γεράσιμο Γεννατά, Τάσο Αποστόλου στις βραδιές λογοτεχνίας και μουσικής που οργάνωσε η Ιουλίτα Ηλιοπούλου), Indira Rahmatulla (με την παράσταση “Cello in my life” στο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας) κ.ά.

• Τον Μάιο του 2024 συνέπραξε, μετά από πρόσκλησή τους, με τους Budec (μουσικοί από την Τσεχία) σε ένα αυτοσχεδιαστικό jam στον πολυχώρο Greenbridge στα Τρίκαλα. Τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς κλήθηκε από τον Δήμο Τρικκαίων να χορογραφήσει και να χορέψει ένα σόλο στο πλαίσιο του πρώτου Street Art Festival της πόλης. Ήταν ένα αυτοσχεδιαστικό μισάωρο σόλο με κεντρικό άξονα τα τέσσερα στοιχεία της φύσης, το οποίο ταξίδεψε και στην Καλαμάτα. Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους ξανασυνέπραξε με μουσικούς από Αυστραλία και Ιταλία, τους Michael Plater και Massimiliano Gallo, στον πολυχώρο Greenbridge δυο φορές ακόμα.

• Ως χορογράφος έχει πέντε παραστάσεις στο ενεργητικό της, σε Άμστερνταμ, Αθήνα, Καλαμάτα, Κέα και Τρίκαλα.

• Το σόλο με τίτλο “Speechless” (2008). το ντουέτο με τίτλο «(επί)Σκέψεις» (Afterthoughts) (2010-2011), το τρίο με τίτλο «Ωδή στην ελευθερία» (Ode to Freedom) (2018-2019), το σόλο με τίτλο «Dead Man’s Switch», το σόλο με τίτλο «Akinetopsia» και το νέο σόλο έργο με τίτλο “Protester”. Το Μουσείο Τσιτσάνη είναι το σπίτι των παραστάσεών της τα τελευταία 4 χρόνια.

• Διδάσκει σύγχρονο χορό σε παιδιά, εφήβους και ενήλικες από το 2007 και με τα χρόνια έχει αναπτύξει δική της τεχνική, την Domino Technique. Διδάσκει μουσικοκινητική αγωγή και αυτοσχεδιασμό σε μορφή σεμιναρίων. Μπαλέτο σε παιδιά και ενήλικες, καθώς και ashtanga yoga, pilates, dance aerobic και κινητική αγωγή, κυρίως ως personal teacher, αλλά και σε συνεργασία με γυμναστήρια και σχολές χορού κατά καιρούς.

• Τα τελευταία σχεδόν 7 χρόνια μένει και δραστηριοποιείται κυρίως (αλλά όχι μόνο) στα Τρίκαλα, από όπου και έχει καταγωγή.

• Τον Οκτώβριο του 2023 εξέδωσε το πρώτο της βιβλίο με τίτλο «μικρές τελετουργίες» με τις εκδόσεις “Κουκουνάρι”, ως Μαμέλχθη (το δεύτερό της όνομα). Στα Τρίκαλα κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία Τσιοπελάκος, Μπάλλας και Λαμπρίδης. Στην Αθήνα βρίσκεται στα βιβλιοπωλεία Πολιτεία, Ιανός, Παρ’ ημίν, Συμμετρία, Τσιγαρίδας. Στην Καλαμάτα στο “Βιβλιόπολις”. Και σε όλα τα ηλεκτρονικά βιβλιοπωλεία.

• Είναι η ιδρύτρια του brand name NAFAN.